Hayallerim ve Bilkent: Yıllık Ücretin Arkasında Yatan Duygular
Kayseri’nin kasvetli havası, bu şehri ne kadar sevdiğimi zaman zaman unuttursa da, içimde bir umut hep var. Sonra bir gün, o umut en derin korkularım arasında bir şekilde sıkıştı. Bilkent Üniversitesi… O günden sonra kafamdan çıkmayan, her sabah uyandığımda aklımın bir köşesinde hep var olan bir soru vardı: “Bilkent yıllık kaç TL?” Bunu sormadım, çünkü cevabını biliyordum. Ama yine de, bir türlü kendimi hazırlayamıyordum. Çünkü gerçekten, o fiyatı öğrendiğimde ne hissettiğimi anlayamayacağımı düşündüm. Yaşadığım tüm duygular o an gerçeğe dönüşecekti.
O Günü Hatırlıyorum: Bilkent’e İlk Başvurduğum An
O gün, hava Kayseri’nin alıştığım gri havasından biraz farklıydı. O sabah, evde kahvemi içtikten sonra bilgisayarımın başına oturdum ve Bilkent Üniversitesi’nin web sitesine girmeye karar verdim. Hedefim basitti; başvuru formunu doldurup, hayalini kurduğum o büyük okula başvurmak. Ama her tıklamamda bir adım daha uzaklaştığımı hissettim. Başvuruyu tamamladım, ardından kafama takılan ilk soru geldi: Bilkent yıllık kaç TL?
O an, içimde bir his var ya da belki de bir korku vardı; hayallerime ne kadar yakın olduğumu ve ne kadar uzak olduğumu hissediyordum. Kayseri’de büyüdüm, çok zengin bir ailem yoktu. Çocukluğumdan beri hep dikkatli harcama yapmam gerekti. Yıllık ücreti öğrenmek, o hayallerimle gerçek dünyayı birleştirecekti. Belki de o an, o hayali gerçekten bir gerçek olarak kabullenmemi sağlayacaktı. Ama bir yandan da, o fiyata ulaşmak çok büyük bir adım gibi görünüyordu.
Bir Telefon, Bir Cevap
Telefonum çaldı. Aniden, tam o sırada… Gözlerim telefona takıldı. Bilkent Üniversitesi’ne başvurduğum için arkadaşlarım da hep merak ediyorlardı. Telefonun ucundaki ses, sabahları hala uykulu olan bir arkadaşımın olduğunu hissettirdi. “Başvurdun mu, ne zaman açıklanacak sonuçlar?” diye soruyor. Şu anki heyecanım, onunla olan konuşmamda kelimelere dökülmeye başlamıştı. Herkesin bana olan desteği de cabasıydı, fakat o parayı ödeyip ödeyemeyeceğimi düşündükçe kafam karışıyordu.
Yıllık Ücret ve İçimdeki Karmaşa
Birkaç gün sonra, interneti araştırmaya başladım. Bilkent Üniversitesi’nin yıllık ücretini öğrenmek zorunda olduğumu fark ettim. İstemeden açtım, görmek istemediğim o sayfayı. Bir anda karşıma çıkan sayfa, yıllık ücretin 120.000 TL civarlarında olduğunu gösterdi. İçimde bir şey koptu, sanki her şey yerle bir olmuştu. O kadar büyük bir rakam, bu kadar uzağımda olan bir hedef, bir hayal gibi görünüyordu. O kadar uzaktım ki…
Kayseri’de yaşayan bir ailenin evladıyım. Babam sabahları tarlada çalışıyor, annem evin her işini hallediyor. Bu kadar büyük bir ücreti ödemek, hayal edebileceğimin çok ötesindeydi. O kadar para bulabileceğimi bile düşünemedim. O an, bir yandan çaresizlikle karışık, bir yandan da umudumla doluydum. Çünkü her zaman hayatımda en büyük yardımı, arkadaşlarımdan ve ailemden aldım. Belki de bir yol bulunur diye düşündüm. Ama içimde bir huzursuzluk vardı. Para… Hayatımda ne kadar önemli bir yer tutuyordu. Gerçekten bu kadar parayı nasıl bulabilirdim?
Hayal Kırıklığı ve Yeniden Başlama
Bir hafta sonra bir gün, annemle sohbet ediyordum. Bilkent Üniversitesi’ni kazanma şansım olduğunda o da benden önce fark etti. “Evlat, gerçekten orada okumanı isterim, ama o kadar parayı nasıl bulacağız, bilmiyorum,” demişti. O an, annemin bu sözleri bana gerçek dünyayı bir kez daha hatırlattı. Yine de, ben hala bir şeylerin mümkün olduğuna inanmak istiyordum. “Anne, belki bir burs alırım. Bir yol bulunur, belki bir şeyler değişir,” dedim. Ama içinde bir umudu olan, cesaretini kaybetmeyen bir insan olmakla birlikte, gerçeklerin de çok güçlü olduğunu biliyordum.
Yeni Bir Fırsat, Yeni Bir Umut
Hayal kırıklığımın ardından, birkaç hafta geçtikten sonra farklı bir bakış açısı kazandım. O kadar karamsar düşüncelerimin ardından, belki de bir şeyleri başarmanın sadece paraya bakarak olmayacağını fark ettim. Gerçekten, benim için en önemli şey, başvuruyu yaparken, bu yolda neleri fedakârlıkla yapabileceğimi ve kimin bana yardımcı olabileceğini düşünmekti. “Belki ailem yardımcı olabilir, belki bir burs bulabilirim, belki de kendi yolumu yapabilirim,” diye düşündüm. Kadeş… Hayatımda olduğu gibi, Bilkent de bir yolda ilerlemek için mücadele gerektiren bir alan oldu. Ama belki de bu mücadele, gerçek olan hayallerin ta kendisiydi.
İçimde hala bir umut vardı, belki de hayalini kurduğum o okula gitme şansı bulabilirim. Ve sonuçta, paranın gerçekte çok da korkulacak bir şey olmadığını fark ettim. Kaderim belki de tamamen kendime bağlıydı. Kayseri’de yıllık ücret, hayal ettiklerimle uzaktan ilişkiliydi belki ama… Bir gün, o kadar korktuğum o ücreti ödeyecek kadar güçlü olacağıma inandım.